Alkmaars Uitwisselings Comité

In Alkmaar, op de hoek van de Bierkade en de Keizerstraat staat een klein pand met een eenvoudige bakstenen klokgevel uit het einde van de 18de eeuw. Dit ogenschijnlijk simpele pandje is in feite de bakermat van de internationale stedenuitwisseling. Ten tijde van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog woont hier de familie Prins in Alkmaar. Vader Isaak en moeder Rosette blijven hier wonen tot 5 maart 1942, de dag waarop zij Alkmaar moeten verlaten. Dochter Rosa Prins, die in 1936 met Herbert Cecil Tobin (een Engelse redacteur) is getrouwd, vertrekt in 1939 naar Engeland en uiteindelijk vestigen zij zich in Bath. AIs de Duitsers het jaar daarop Nederland bezetten, vlucht zoon Eli Prins met een vissersschip uit de IJmuidense haven (de Jonge Jochem, gecharterd door Goudsmit, directeur van de Bijenkorf).

In Engeland aangekomen zoekt Eli Prins zijn zus op. Hier richt hij zich tot de plaatselijke Rotaryclub met het verzoek iets voor de hulpeloze mensen in Alkmaar te doen. Vervolgens wordt met een klein straatorgeltje voor dit goede doel geld en goederen ingezameld (ruim 1000 Engelse pond). Niet veel later gingen Bath en Alkmaar een vriendschapsband aan. Dit feit wordt gezien als het eerste internationale stedencontact. Het orgeltje is na de oorlog naar Alkmaar verhuisd. Het staat nu, na een restauratie in Bath, in de Grote Kerk in Alkmaar. Op 11 augustus keert het orgeltje terug naar de hal van het stadhuis. Alkmaar en Bath zijn nog steeds zustersteden. De film die is gemaakt over deze bijzondere stedenband kunt u hieronder bekijken.